miércoles, 8 de enero de 2014

Testimonios Peregrinos

Presenting: Ingrid Folkers and Her Inspiring Story of the Camino de Santiago

 Travel & Transitions
Ingrid Folkers and I connected via Facebook some time ago and we realized we that we both share the same birth country – Austria – and both of us have been living in or close to Toronto for many years. Last year I also found out that she went on a pilgrimage in 2012 on the famous St. James Way or Camino de Santiago, a topic that has long fascinated me. Ingrid is good friends with Mony Dojeiji and Sue Kenney, both inspiring women for whom a pilgrimage on the Camino has been life transforming. Recently, Ingrid and I had a chance to get together in person, and I learned that the long walk on the Camino de Santiago had a similarly deep impact on Ingrid. Have a look here at her fascinating story:

1. Please tell us more about yourself and your background. Where are you from originally and what made you come to Canada?  
I was born in Villach/Austria, a town with ancient roots, build on the river Drau and surrounded by mountains.  Even as a very young child I liked to travel.  My mother used to tell me I would go to stay with my aunt and I never got homesick.   I was the only child and at the age of 20, left Austria for Canada as a landed immigrant.  I needed to spread my wings and initially did not plan on staying long.  Just long enough for my father to give me permission to attend University.  My father died a year after I left home and by that time I had fallen in love with Toronto and I stayed in Canada.
Ingrid Folkers on the Camino de Santiago
Ingrid Folkers on the Camino de Santiago
2. You have had a very interesting and diverse career. Please tell us about your diverse work experience.
I was trained as a Hotelier/Chef in Austria, and worked for some time in the Hotel industry in Toronto.  However, I first started as a Nanny in Forest Hill and eventually worked in a variety of jobs, including the University of Toronto. I got married and had 2 children and became a stay at home mom. During my time as “Mom” I explored some of my artistic talents, ran a porcelain study at home, and also had a 24 year successful career with Tupperware Brands Corporation.
3. More recently you embarked on a career as a tea sommelier. Please tell us more about this unique profession.
About 8 years ago, I attended a workshop at George Brown College called the Pleasure of High Tea.  I was hooked and enrolled in a 2 year Tea Sommelier Certification program in 2009; I graduated as one of the first Certified Tea Sommeliers in Canada.  With my hospitality background and my new found passion, until recently, owned a small company called Tea Occasions, offering Afternoon Tea events and educational seminars in my client’s home.  I continue to speak and teach on anything Tea and occasionally host Afternoon Tea for my friends.
Ingrid's travelling tea set
Ingrid’s travelling tea set
4. In 2012 you decided to embark on the Camino de Santiago. What motivated you to do this?
This is a question that has no simple answer.  I found out about the Camino about 5 years ago, through my friend Sue Kenney who has now walked the Camino yearly for about 12 years.   2012 was an important year for me, I was turning 60.  I originally had plans to go to the Spring Tea Harvest in China, and when those plans fell through, I changed my ticket for Spain and on September 5, 2012 I took my first steps on the Camino. Once I had made the decision, the Camino took over.  It was difficult to concentrate on my day-to-day life, I was consumed with finding out everything about it.  Added to know all about it was the inner voice that kept reminding me about some items that had been bequested to me by my parents and childhood memories long forgotten got stronger. More and more it felt like I was not only making this journey for myself, but also to finish a quest.
Castillo de Villamayor de Monjardin in the distance
Castillo de Villamayor de Monjardin in the distance
 5. The Camino de Santiago is over 800 km long. How did you prepare for this trip?
Initially, I read every book written about the Camino, I joined online forums to talk to veteran pilgrims and “want to-be” pilgrims like myself.  I went on a shopping spree for the necessary pilgrims gear, started walking every day, eventually walking between 10 to 12 km before breakfast.  Somehow, through Facebook connections, I became friends with a wonderful group of Camino experts, here at home as well as in Spain.  With their guidance, by the end of August, I was physically and mentally ready. To my surprise, I was not as prepared as I thought I was.
Camino markers along the way
Camino markers along the way
6. Please tell us about the first portion of your trip. What was it like to embark on this long journey?
My plan was to walk an average of 20 km per day and walk the route by myself, as a pilgrim, carrying my backpack and sleeping in albergues and refugios, the hostels established all along the 800km. I also planned to stay in Casa Rurales, the Spanish B&B’s or hotels once in a while.  I decided to fly from Toronto to Paris and then travel by train to Bayonne, in the south of France, then take the train to Saint Jean Pied de Port, the starting point on the French side of the Camino de Santiago. I had booked hotel accommodations for the first 3 nights to sleep off my jetlag and to ease into being a pilgrim.
Not everything went according to my plans. My plane got delayed by 12 hours, which made me miss my train connection to the South of France.  I spend 400 Euros for a 1 way ticket to Biarritz to keep on track. The room I had booked in Bayonne was worse than any accommodations I encountered during the rest of my trip. Once in SJPD, I collected my pilgrim’s passport/credential, a document given to each pilgrim to collect stamps at each albergue, as proof that you are walking.
In the mid-day heat (not recommended) I started the steep climb up the Pyrenees to my first overnight stay.  I thought I was prepared; NOTHING prepared me for this ascent.  There were times that afternoon that I thought this to be my first and last day on the Camino. The first week on the Camino I now fondly call my Camino Boot camp.  Those were some of the most difficult days but also very rewarding.
Ingrid in the woods past Sarria
Ingrid in the woods past Sarria
 7. Please tell us a bit about the practical aspect of walking 800 km. How much did you carry? Where did you stay overnight? What about food, laundry and other practical matters?
My backpack weighed about 16 lbs, it included 2 of everything in clothing, a fleece/silk liner I used as a sleeping bag, minimal toiletries, a small first aid kit, Tilley hat, sandals, camera, chargers, voice recorder, my tea set and lots of tea, raingear.  I also wore a fanny pack that held all the things I would need during the day, i.e. money, some snacks, water. I walked with a pilgrims staff for support.
Albergues and refugios run by the municipalities and churches offer a mattress or a bunk bed as sleeping accommodation.  Rooms are shared sometimes with as many as 80 people. The fee for a bed ranged from 5 to 8 Euros a night or “donativo” which means you give what you can.  Private Albergues are a mixture of private rooms and shared accommodations.  They have more amenities and cost a bit more and can be booked in advance.  Then there are Casa Rurales, those are B&B’s, charging anywhere from 25 Euros upwards including breakfast and dinner. Hotels are usually available in the larger towns and offer pilgrim rates.
Most albergues have washing machines for laundry.  Showers are often co-ed. Some have communal kitchen, others offered a cooked meal for an extra fee, but mostly one eats in local restaurants asking for a Menu de Dia.  Along the walk, there are many bars that offer a place to rest, have a café con leche, sandwiches, alcoholic and non-alcoholic beverages.
Ingrid at the Alto de Perdon
Ingrid at the Alto de Perdon
8. What kind of people (and animals) did you meet on the trip?
As I had decided to walk on my own, I had the choice to either walk by myself or walk with others.  I just read the statistics for 2013, there were 200,000 Pilgrims arriving in Santiago de Compostela, walking the various Camino routes. With that many pilgrims walking, one actually never walks alone. Sometimes I walked with the same people for a few days, only to lose them for weeks and then meeting up again. I met some very interesting people, all ages, people with lots of money or no money at all, various religious beliefs, physical size and shapes, loners and chatty.  We all had a common goal: to reach Santiago – and that created a unique bond.
I had read about the “wild and dangerous” dogs of the Camino… I saw none.  However lots of farm animals as I walked through the small towns and they had the right of way.
9. You decided to record your experiences. How did you do that? What difference did recording this experience make to you while on the Camino and afterwards? What does it mean in retrospect?
I had decided to walk without cell phone or other tech gear.  I even lost my watch 2 days into my journey.  I stayed away from computers for the longest time and eventually started writing on Facebook to keep in touch with my family and friends.  All along I was voice recording as I walked.  I was not writing a journal, like so many other pilgrims, I wanted to record what I saw with my camera and what I felt with my voice.  As it turned out, those recordings are a wonderful time capsule and wonderful memories of my transformation from tourist to pilgrim. They are an invaluable resource in my writings.

1. How did you stay in touch with people on the Camino? And what role did social media play in connecting with people afterwards?
In Burgos, about 300 km into my walk, I bought a Spanish cell phone so I could be reached in an emergency. This was a very good decision on my part, because not long afterwards, I was injured and needed the phone to keep in touch with my Spanish friends and whenever I needed to make a reservation.  In most places I had access to a “pay per minute” computer and as time went on, I started to write about my days on Facebook.
I had decided that I would not ask for contact information from pilgrims, however, I handed out a teabag with my information to those pilgrims I felt a deeper connection with, leaving it up to them to get in touch with me.
Once I came home, I took time away from the computer to reflect on my experience.  This was a necessary step to walk back into my “normal” life.  After some months I created a Forum group Camino Gifts of Friendship.  It started with a few dear Camino friends and gradually other fellow pilgrims got in touch with me.  Somehow, the ones that were meant to find me, did, approximately 50 people and we continue to be in touch.
Ingrid Folkers, entering Molinaseca
Ingrid Folkers, entering Molinaseca
2. You also mentioned that somehow walking on the Camino and meeting with people from all different nations enhanced your language skills. Please explain.
My mother tongue is German, but I also was taught English and French in school.  My mother was born in Slovenia and as a child I got familiar with that language.  Living close to Italy, I had a smattering of Italian and a polite phrasing of Spanish.  Today my primary language is English, and I speak German with my mother-in-law and rarely use any of the other languages.  About 1 week into my Camino, I noticed that my languages were coming back, more fluently than I could have ever imagined.  This ability to speak a variety of languages enhanced my Camino experience.  Very few of the Spanish people I met spoke English, but among the pilgrims, English was spoken. However, the most important language on the Camino is the language of the heart.  A friendly smile, a happy Buen Camino, a hug when needed and being gracious to ones host and fellow pilgrim mattered more than being fluent in any language.
The ruins of the Refugio San Anton
The ruins of the Refugio San Anton
3. One important person you met was “Stuart”. Please tell us about him.
Stuart I met the last few days before reaching Santiago.  Stuart now is 82 years old and truly a Camino veteran from Scotland. He also over the years has served as “hospitalero” for many years. Hospitaleros are the volunteers that keep the albergues running.  He was instrumental for me reaching Santiago on my birthday, something I thought no longer possible after my injury. He coaxed me along when I was about to give up for the day.  He was one of the many Camino angels I met.  We have kept in touch via email and even though he told me that this was to have been his last Camino, he again walked this year.  The Call of the Camino is very strong for some.
Pilgrim's shadown on the Meseta
Pilgrim’s shadown on the Meseta
4. Several hundred kilometers into the trip you had an accident. What happened and what did you do from there?
About 3 weeks into my walk, on the Meseta, a section of the Camino I did not enjoy, I decided to take an alternate route called the Calzada Romana – The old Roman Road.  This is a road very few pilgrims choose and perfect for me since I wanted to walk alone for a while.  On September 29, after about 10 km, my left ankle hurt.  One step I was fine, the next step I barely could walk. I was totally alone, just like I wished.  The Camino provided.
Ingrid with the statue of the Injured Pilgrim in Leon
Ingrid with the statue of the Injured Pilgrim in Leon
5. Pilgrims often say “The Camino provides”. Please explain that saying.
There is a saying about the Camino “The Camino provides”.  Another saying is that “The Camino Listens”.  It is prudent to be careful what one says or thinks.  Some people call it coincidence, I call it Camino Magic.  I ran out of water, no town in sight, but all of a sudden there was a fountain. I needed a stone to sit on, there was a boulder, on that lonely stretch I needed help and there she was for me, a Ukrainian pilgrim who happened to be a foot specialist.  With her help I was able to hobble to a small town called Reliegos and from there got taxied to the emergency department at a hospital in Leon for x-rays.  I was told I was ok, to take it easy for a few days and continue when I felt better.
Ingrid at the Cruz de Ferro
Ingrid at the Cruz de Ferro
6. You also encountered many acts of kindness on the Camino. Please tell us about some of these.
From Leon onwards, my Camino changed.  I no longer could walk the distances as before, I walked very slowly, much slower than the slowest pilgrim, so I walked alone most of the time.  Occasionally, a pilgrim would walk with me for a few km, but quickly would walk onwards.  Now I relied on the help of the local people and help they did.  They walked with me, made sure I rested, fed me, hugged me when needed, looked after my ankle, sometimes gave me a ride when I simply could no longer walk and a town was far off.  In return they ask me to hug the Saint for them.  “Un abrazo a Santos, por favor”.  I carried a long list of names with me. This was the time I was one with the path, I saw and heard things that I would have missed walking as before. I was walking forward by walking inward and on a journey back to myself.
I was in constant pain and didn’t find out until back in Canada, a month later, that I had been walking with a broken leg.
Just one more day to Santiago
Just one more day to Santiago
 7. Finally you reached Santiago de Compostela, on a broken leg. What was that like? What does Santiago de Compostela mean to you?
With the help of my friend Stuart, I did walk into Santiago de Compostela on October 20, my 60th birthday. The Camino listened and provided.  As I was walking the last 20 km, counting down every km, I re-connected with pilgrims I had not seen in a long time.  Somehow the word had gone out that it was my birthday and all day long, pilgrims were whishing me Happy Birthday.
Reaching Santiago was magical and as I walked past the haunting sounds of the Galician “gaita”, the Spanish bagpipe, that greets each pilgrim walking through the doorway into the Prazo Obradoiro. It was a jubilant and emotional moment.  I had made it. After I presented my credential at the pilgrims’ office I was presented with my Compostela, the much coveted document confirming that I had arrived a pilgrim in good standing. I walked into the cathedral, up the steps to the statue of Santiago, hugging him and read out aloud all the names of the people that had helped me along my Camino. I watched the huge Potafumeiro swing and listen to the angelic voices of the nuns during pilgrims mass.
All together I spend a week in Santiago; it is a beautiful city and I am looking forward to visit again.
Santiago de Compostela - at last
Santiago de Compostela – at last
8. After reaching Santiago you also continued on to Finisterre (or Fisterra in Galician). Please tell us about that.
For most Christians, Santiago is the end of their Camino.  Myself, I wanted to walk onwards to Fisterra and Muxia – the end of the World and the Costa del Morte (Cost of Death).  Instead of walking an additional 4 days, I took the bus to Fisterra.  I also visited with my friend Tracy Saunders, an ex-pat British/Canadian, who has made her home in Galicia, and has a post-Camino retreat called The Little Fox House. In her peaceful home, I started my new Camino, my journey home.  In her company we drove along the Costa del Morte to Muxia.  Standing on the stones in Muxia felt like coming home.  All along, I felt that my parents, especially my fathers’ energy, had been walking with me and the quest part of my Camino was resolved.
Ingrid at Fisterra
Ingrid at Fisterra
9. Please tell us about the “culture shock” you experienced readjusting to your regular life after your return. How has this walk on the Camino influenced your life in the long run?
After I left Galicia, I flew to Barcelona to spend a few days there.  I got to see very little of it, my leg was not any better.  I managed to visit Montserrat and the Basilica de la Sagrada Familia and the Market.  Aside from the obvious physical challenge, I was not ready for the noise of a tourist town.   I had spent 7 weeks in solitude, simplicity, away from noise and the hustle of everyday life.  Barcelona was hectic and noisy.
Once back home, it took me many months to focus on everyday life.  I missed the simplicity of the Camino.
I have been back now for 13 months, however, there isn’t a day I don’t think about my journey.  It was life changing and like so many pilgrims, I too long to go back. As profound as the journey was for me, my everyday life has not changed much.  I am part of a couple, a marriage, a mother, but only I walked the Camino.  Changes that I would love to implement as a personal choice are not necessarily the choices my family would welcome.  The changes for me were a reconnection to myself, a re-awakening of those dreams most of us set aside as life takes over.  Just as one walks the Camino de Santiago, step by step, so too I am now walking my Camino of Life, step by step with an open heart and mind.  It is a more quiet life and filled with new dreams.
Statue of St. James inside the cathedral of Santiago de Compostela
Statue of St. James inside the cathedral of Santiago de Compostela
10. You are also planning to return to the Camino de Santiago next year. Please share with us your plans for this upcoming journey.
Hopefully, in 2014, I will be able to do so.  I would like to walk some of the sections I was not able to, and add a few other Caminos, i.e. Camino Del Norte, Camino Ingles, Camino Finisterra and possibly the route in Portugal from Porto.  I have set aside 3 months to spend in Spain, walking and serving as hospitalera.
Since I know the Camino listens and this Pilgrim would love to return, I believe the Camino will provide.  Buen Camino a todos – Ultreia!
Ingrid's Compostela - the pilgrim's document
Ingrid’s Compostela – the pilgrim’s document

Thank you, Ingrid, for sharing your amazing Camino experiences with us and we hope to have an update from you from your upcoming trip to Spain. Happy travels…

Salud del Peregrino

Es un error hacer ejercicio en ayunas

Es un error frecuente que las personas que comienzan a ejercitarse crean que pueden hacer ejercicio en ayunas o sea sin comer nada y que es beneficioso. Este pensamiento es totalmente erróneo, no es saludable entrenar sin comer alimentos un rato antes.
Es común que tanto hombres como mujeres que ejercitan en ayunas sientan malestares durante o después del ejercicio.

Síntomas asociados a ejercitar sin comer nada:
-hipoglucemia por la baja repentina de azúcar en sangre
-mareos
-desmayos
-calambres musculares
ejercicioayuna-quema musculo para obtener energía por la falta de alimentos
-deshidratación
-se pierde tono y volumen en los músculos
-falta de energía para completar la rutina o meta de ejercicios que se quiere realizar por lo que se reduce el rendimiento deportivo

No es sano para el cuerpo hacer actividad física sin antes haber comida y bebido algún alimento.
Es falso creer que se quema mas calorías y se bajara de peso mas rápido si se entrena en ayunas por lo que es un mal habito deportivo.
Siempre se debe consumir una porción moderada de alimentos 2 o 3 horas antes de ejercitar. Aunque sea un ejercicio de baja, media o alta intensidad hay que comer para poder darle al cuerpo la energía necesaria para poder cumplir con los objetivos.
Al consumir alimentos el cuerpo estará equilibrado y tiene una mejor capacidad para poder quemar grasas y ganar músculos e incluso adelgazar.
Se podrá evitar muchos malestares si comemos correctamente antes de practicar ejercicios físicos.

martes, 7 de enero de 2014



Frases para el Camino

Retratos Peregrinos




Tumbados panza arriba en los santos suelos de la Plaza del Obraidoiro, viendo los fuegos artificiales de fin de año...
 

Testimonios Peregrinos

Período sabático após os 50 no Caminho de Santiago

Daniel Agrela é autor de “O Guia do Viajante do Caminho de Santiago, uma vida em 30 dias”
O autor de “O Guia do Viajante do Caminho de Santiago…” num ponto da rota milenar

Daniel Agrela
“Chega um momento na vida que é preciso parar. É preciso passar sua vida a limpo, ver o que deu certo, o que deu errado, entender as angústias que persistem, os medos e os sonhos ainda por realizar. É isso que vim fazer aqui, me encontrar”. Foram essas as palavras escolhidas pela professora Nelly, uma francesa de 58 anos que conheci no ponto mais alto dos Pirineus, serra ao sul da França em trecho que marca o início do Caminho de Santiago.
Ela era uma das peregrinas com mais de 50 anos que, por motivos diversos, recorrem à rota milenar. Estatísticas atuais dão conta que 20% dos viajantes que fazem o Caminho são idosos, pessoas que ignoram eventuais limitações físicas e encaram os 800 quilômetros de caminhada até a cidade de Santiago de Compostela.
Já havia visto Nelly na noite anterior no albergue de peregrinos em Saint Jean Pied Port, mas como estava apreensivo com meu primeiro dia de caminhada, não conversamos. Fiquei focado no mapa, um assustador mapa, que mostrava um gráfico topográfico de como seria o percurso no dia seguinte: partiria de uma altitude de 200 metros do nível do mar para 1400 metros, uma subida assustadora para os mais experientes, que dirá para um principiante.
Distância do percurso: 26 quilômetros. Quase não dormi.
O mapa dos 26 km entre
O mapa dos 26 km: de uma altitude de 200 metros do nível do mar para 1400 metros
Na manhã seguinte, fui um dos últimos a deixar o albergue. Chovia intermitentemente, ventava, e a visibilidade era bem ruim. A medida em que eu andava percebia que estava só – outono é uma época com poucos viajantes pelo Caminho. A subida era íngreme, parecia interminável, e percebia que meus 26 anos não representavam vantagem alguma naquela caminhada. Sabia que após o quilômetro 8 não haveria mais lugar para se abrigar, continuei a caminhada com ritmo forte rumo a cidade de Roncesvalles.
O percurso dificultava a cada passo, o mau tempo não dava trégua. Cansado, já não sabia se estava no caminho certo ou errado, a insegurança aumentava. Ao passar pelo quilômetro 20, no ponto mais alto daquela etapa, vi – em meio a chuva e névoa, a primeira peregrina a jornada. Era Nelly.
Com o guarda-chuva aberto, sentada em uma pequena mureta, ela mantinha os costumes de seu país ao se alimentar com uma apetitosa baguete de queijo brie. Ao me aproximar, completamente molhado, fui saudado por Nelly com o tradicional cumprimento dos peregrinos, o “Buen Camino”, e logo em seguida convidado a compartilhar seu lanche e seu guarda-chuva. Em poucos minutos, já éramos amigos, mesmo sabendo pouco um do outro. Sentados na mureta, como que pegando fôlego para continuar, a professora me contou um pouco sua história. Isso é algo bastante comum no Caminho, falar sobre questões pessoais a meros desconhecidos.
A chuva incessante dificulta o avanço, mas todos persistem
A chuva incessante dificulta o avanço, mas todos persistem
Filha única, coube a ela cuidar dos pais por quase toda a vida. Ao seus 20 anos, o pai fora vítima de AVC e 15 anos mais tarde sua mãe foi diagnosticada com Alzheimer. Não casou, não teve filhos. Sua vida, enquanto não estava na sala de aula, era dar atenção e assistência aos queridos pais.
- Fazia isso com paciência. Não via como um fardo a ser carregado. Tinha prazer em estar com os dois, disse ela.
Nelly estava emocionada. Disse-me que os pais faleceram num intervalo de dois meses, primeiro a mãe e depois o pai.
- Não suportaram ficar separados, comentou Nelly.
Perguntei então por que ela estava fazendo o Caminho de Santiago.
- Vim a esse período sabático para me encontrar, passar minha vida a limpo e buscar um novo sentido para ela. Não sei o que me espera. Quando voltar para casa, não terei mais atividades nem a companhia dos meus pais. E isso me aterroriza!, comentou Nelly.
Ficamos em silêncio por alguns minutos, admirando a paisagem e esperando a chuva diminuir. Foi então que retomamos o fôlego e seguimos caminhando. À frente, ia Nelly. Caminhando como uma jovem garota, morro acima, desconhecendo qualquer dificuldade.
Passo a passo, seguia a professora, cheia de esperança em busca de seu objetivo. Encontrar a si própria.
——————–
* Daniel Agrela é jornalista e autor do livro “O Guia do Viajante do Caminho de Santiago, uma vida em 30 dias”.

Poesía peregrina




¡Hermosas y esplendorosas
lágrimas de peregrino!
cuando observa como el mar
abraza afable al Camino...

Camino de Muxía

 

La diócesis compostelana asumirá íntegro el coste de recuperación del santuario de Muxía


La Iglesia compostelana ha anunciado que «se responsabiliza» de la gestión de las obras y asumirá íntegramente el coste económico de la recuperación del Santuario de A Virxe da Barca, de Muxía, destruido por un incendio el pasado 25 de diciembre.
Agrega en un comunicado que «la archidiócesis de Santiago de Compostela actuará en este caso siguiendo el propio protocolo similar a la realización de cualquier proyecto de construcción de un templo nuevo».
Tras agradecer las muestras de apoyo y solidaridad expresadas y las aportaciones económicas tanto privadas como públicas, la Iglesia valora la colaboración y asesoramiento de los responsables de Patrimonio, así como la «ágil tramitación» de los proyectos y licencias de obra, para recuperar lo más dignamente y lo antes posible este centro de peregrinación.

 
 

El Camino es quien nos enseña la mejor manera de llegar, y nos enriquece, mientras lo atravesamos. 

Campus Stellae

Localizan un hito de los límites de la Compostela medieval

Está en Villestro e incluye un piedra con inscripciones y un monolito

Compostela fue creciendo en círculos en torno a la leyenda de una tumba. Así fue configurando los llamados Xiros, o circunferencias concéntricas que tienen el eje principal en la catedral y que se fueron configurando a lo largo de los siglos IX, X y XI. El colectivo A Rula, un grupo de entusiastas aficionados a la arqueología que centra su actividad en la búsqueda y análisis de petroglifos, acaba de localizar un conjunto de extraordinario interés cuya misión sería indicar uno de los siete caminos que salían de Santiago, justo en el límite de uno de los puntos del Xiro da Cidade otorgado por Alfonso II en el año 834.
La Pedra da Legua está a poco más de cuatro kilómetros del Obradoiro, cerca de Roxos, en la parroquia de Villestro, en las proximidades del trazado actual del Camiño de Fisterra. Está formada por una piedra con inscripciones de diversas épocas, aunque una cruz patada de tipo visigótico era como las utilizadas por los monarcas asturleoneses, por lo menos desde Alfonso VII hasta Alfonso X, según sostienen los miembros de A Rula. Hay que añadir también un cruceiro de una sola pieza y con inscripciones, de 1760, que ni siquiera está catalogado en el plan general de Santiago, y un monolito situado a unos cien metros en una finca particular.
El grupo descubridor considera «incomprensible a súa situación actual e o esquecemento total deste conxunto tan singular». Y más tratándose de lo que se puede considerar «unha das poucas testemuñas directas da formación e consolidación do señorío eclesiástico de Compostela e da propia cidade».
La Pedra da Legua está justo a unas tres millas romanas de la catedral, la distancia que una persona podría recorrer en una hora. Había referencia a ella en algunas publicaciones, como la de Manuel Vilar en relación al Camiño de Fisterra, pero se desconocía su localización exacta y estado actual. Los miembros del colectivo A Rula se encontraron en una visita al lugar con la laja con grabados debajo de la conocida como Cruz da Legua, y cerca de ella el monolito de grandes dimensiones.
Empezaron entonces las comprobaciones consultando documentación diversa en torno a los Xiros da cidade de Santiago, los archivos de la catedral y los estudios de Fernando López Alsina y Álvaro Rodríguez Resino. Tras el descubrimiento de la tumba apostólica (813) y la construcción de la iglesia bajo el patronato de Alfonso II, en la Villa Sancti Iacobi, se le agregó un primer espacio de 60 kilómetros cuadrados en el 834.
De este tiempo podrían ser algunos los escritos de la Pedra da Legua, que está bajo la maleza, en el posible paso de uno de los siete caminos de Compostela, en concreto del que se dirigía a Fisterra y Noia. En A Rula creen que el conjunto forma uno de los siete milladoiros de Santiago, que fueron sustituidos por pequeñas capillas. El de Villestro viene a alimentar el misterio, en este caso bajo los tojos.

Retratos Peregrinos


lunes, 6 de enero de 2014

Recodos del Camino

Retratos Peregrinos

Camino de Levante

El Gobierno vende el castillo de Maqueda, donde vivió la reina Isabel la Católica, por 9,5 millonesEl Gobierno vende el castillo de Maqueda, donde vivió Isabel la Católica y en pleno Camino, por 9,5 millones

El Ministerio del Interior se ha propuesto recaudar fondos para el Estado y, para ello, ha puesto a la venta varios inmuebles de su propiedad cuyo valor y estado de conservación pueden consultarse en su página web. Uno de estos inmuebles es el castillo de Maqueda (Toledo), una fortaleza de origen árabe en pleno Camino de Sanriago, reconstruida en el siglo XV, que en las últimas décadas ha sido utilizada como cuartel de la Guardia Civil y destacamento de la Agrupación de Tráfico. Próximamente, el castillo toledano se subastará con un precio de salida de 9.588.290 euros.
El 'castillo de la Vela', como también es conocido, iba a albergar el Museo Nacional de la Guardia Civil y parte del archivo histórico de este cuerpo. Estos eran, al menos, los planes del Gobierno central en los primeros años del siglo XXI. Sin embargo, la crisis ha echado por tierra estos proyectos, algo que lamenta el alcalde de Maqueda, Esteban Ríos, del PSOE, a quien el ministerio ofreció el castillo . «Nos sentimos frustrados porque Interior nos lo ofreció, pero somos un pueblo pequeño, no tenemos dinero y, además, su mantenimiento sería muy costoso», reconoce el primer edil, que ahora se pregunta quién querrá adquirirlo y qué uso respetuoso se le dará teniendo en cuenta que la fortaleza es Monumento Histórico Artístico desde 1931.
El alcalde aún recuerda que en 2003 se iniciaron las obras para acoger en su interior el Museo Nacional de la Guardia Civil, una idea que acabó desechándose. «Todavía hay varias vitrinas montadas con un panel de los guardias civiles que ETA asesinó», apunta Esteban Ríos.
Quienes pujen y se hagan con la propiedad de este castillo en el que la reina Isabel la Católica llegó a residir dispondrán de un inmueble de tres alturas más sótano con una superficie construida de 3.523 metros cuadrados. «El castillo y su recinto son impresionantes y están muy bien conservados porque el grosor de las paredes es de más de tres metros y eso asienta mucho la edificabilidad del castillo», explica el alcalde de Maqueda, que confía en que sus nuevos dueños valoren la ubicación de la fortaleza y sus vistas pues se levanta sobre una cima. El castillo, que hace décadas fue donado por una familia al Estado, lo subastará próximamente la Gerencia de Infraestructuras y Equipamiento de la Seguridad del Estado (GIESE), si bien no se ha fijado una fecha concreta.

Urgente!!!! Camino de Muxía

El temporal rompe de nuevo la Pedra de Abalar y el muro frontal del santuario da Barca

La fuerza del mar derribó la construcción que separa el templo muxián de las rocas


La fractura fue detectada a mediodía por miembros de Protección Civil, y aparentemente el desprendimiento es parcial, sin que el trozo se haya separado del todo de la piedra principal. Para comprobar los daños en detalle habrá que esperar a que baje la marea, ya que acercarse hasta esa zona es peligroso.
Por otro lado, el oleaje ha dañado considerablemente el pretil que separa el templo de las rocas, un muro de unos 50 centímetros de altura y un considerable ancho. Ocurrió a primera hora de la mañana. Es el lugar donde numerosos vecinos turistas y visitantes se sientan habitualmente para observar la belleza del mar.
Esta no ha sido la única incidencia en Muxía, donde el temporal ha dejado más destrozos en O Coído y también ha roto el pantalán del Club Náutico. Asimismo, ha causado inundaciones en la DP-2303, la carretera que une Os Muiños con Cee, a la altura del kilómetro 1,5, según informan fuentes de la Policía Local. Por otra parte, la fuerza del mar ha hecho que soltase amarras el barco Hermanos Sambad, aunque han logrado que no se hundiese ni fuese llevado por el mar. Los agentes y Protección Civil trabajan desde primera hora de la mañana para hacer frente a todas las incidencias.

domingo, 5 de enero de 2014

Avisos para Caminantes





El próximo dia 17 de enero a las cinco de la tarde inauguramos el VIII centenario de la peregrinación de S. Francisco a Compostela con una misa solemne en la iglesia conventual de Santiago. Os invitamos a uniros a nosotros en este acontecimiento tan importante para la Familia Franciscana.

Recodos del Camino


Albergues del Camino

Camino Francés

  http://www.elcorreogallego.es/img/noticias/20120710/angel_594231_0x0_justif.jpg

Aumentan un 6% los peregrinos del Camino de Santiago en Castilla y León

Más de 212.000 peregrinos llegaron este año a Santiago de Compostela y recibieron el título acreditativo de haber llegado a la meta, representado un aumento del 10% con referencia al año pasado. De estos peregrinos, según datos que maneja el Centro de Estudios y Documentación del Camino de Santiago, más del 75% recorrieron el llamado Camino francés, y de estos, entre 35.000 y 63.00 pasaron por el itinerario jacobeo en Castilla y León, con un aumento del 6%.
La diferencia de peregrinos en esta comunidad autónoma se debe principalmente a que la mayoría de los caminantes que pasan por las provincias de Burgos y Palencia son los que se pueden considerar de largo recorrido y que en su mayor parte provienen del comienzo del Camino en España (Roncesvalles o el Somport), mientras que a partir de León se incorporan una gran cantidad de personas que no hacen el recorrido completo, sino solamente parte de él, según se destaca en un comunicado difundido por el Centro de Estudios del Camino. «De hecho, existe en la actualidad un número creciente que solamente hacen los últimos 100 kilómetros para poder tener derecho a la llamada 'Compostela', que es el documento oficial que entrega la catedral de Santiago», agregan en la nota.
En lo que corresponde a Castilla y León, además de los 35.000 peregrinos que atraviesan las provincias de Burgos y Palencia, en León y la Maragatería se ha constatado una importante incorporación que llegan a rondar entre los 40.000 y 43.000, mientras que el último tramo, en la comarca del Bierzo, los peregrinos compostelanos rozan ya los 60.000.
Desde el Centro de Estudios del Camino han advertido que también han cambiado los tiempos de peregrinación, de manera que en Castilla y León han aumentado los peregrinos que eligen la primavera y el otoño y han disminuido de forma notable los peregrinos de los meses de julio y agosto. Esto está motivado porque los extranjeros huyen de la masificación del verano y eligen los meses de abril, mayo y septiembre.
«Para este año se esperan incluso nuevos aumentos en cuanto a la cantidad, aunque no tanto en la repercusión económica, ya que llevamos unos años en que tenemos más peregrinos, pero con menos dinero», explica Ángel Luis Barreda, director del Centro de Estudios del Camino de Santiago. «No obstante el camino se ha convertido en uno de los mayores reclamos turísticos de nuestra Comunidad y que constituye uno de los más altos índices de pernoctaciones, ya que éstos permanecen en Castilla y León entre siete y quince días», añade Barreda.
El director del Centro de Estudios del Camino anima a las instituciones políticas a incentivar el esfuerzo para el nuevo año, no solo en actividades, sino en mejora de infraestructuras, información y vigilancia, «pues todo gasto en el Camino no lo es tal y debe considerarse una inversión, ya que detrás de un peregrino hay un turista en potencia y no vendría mal conseguir un aumento de estos últimos», incide Barreda.

Camino de Papel

Se publica la obra: “Cancionero del Apóstol Santiago”, de Eligio Rivas Quintas

La Federación Española de Asociaciones de Amigos del Camino de Santiago acaba de publicar la obra: “Cancionero del Apóstol Santiago”, escrita por Eligio Rivas Quintas, quien recopila y estudia para el lector una selección intemporal de himnos y cantos jacobeos: litúrgicos, romances, coplas populares, canciones, poesías, compuestos por autores de lugares diferentes y en lenguas diversas, desde el latín (los más antiguos), hasta el francés, inglés, alemán, portugués, gallego, castellano, etc, con la particularidad que se presentan simultáneamente transcritos en su idioma original y traducidos al español en esta edición.
Las ilustraciones que salpican las páginas son obra del pintor Mariano de Son y se trata de más de 150 composiciones las estudiadas en la obra, las cuales abarcan desde los tiempos medievales del Codex Calixtinus hasta estos últimos años, habitualmente anónimos los más antiguos mientras los contemporáneos ya son de autor, algunos de poetas tan reconocidos como Federico García Lorca, Antonio Machado o León Felipe.
Como nos recuerda el autor en las primeras páginas: “el camino se hace con esfuerzo y con fatiga, pero también con enorme satisfacción, con gozo, en un continuo descubrir valores insospechados, propios y de los demás, trascendentes y de la naturaleza”. La obra costa de 192 páginas (24x17 cm) y representa la continuación y ampliación de la serie sobre el mismo tema (“Poesía e himnos en torno a Santiago”) que el autor realizó entre 2010 y 2011 para la revista ‘Peregrino’ que edita la propia Federación Española.

Camino Portugues

El Camino Portugués conquista Europa

Celestino Lores expuso ante el Intergrupo Caminos de Santiago del Parlamento Europeo el estado actual de la ruta lusa y sus necesidades

Una tupida red de rutas a Compostela cubrieron en el pasado toda Europa y el Intergrupo Caminos de Santiago del Parlamento Europeo, que preside Francisco Millán Mon y del que es vicepresidente Antolín Sánchez Presedo, trabaja en la recuperación y señalización de esa densa malla de itinerarios xacobeos.
En su última reunión, celebrada  en Bruselas, abordaron la situación actual del Camino Portugués y para ello invitaron a dos expertos conocedores del mismo: Celestino Lores Rosal, por la parte española, y Joao Alarcao, por la parte portuguesa.
El presidente de la asociación pontevedresa Amigos del Camino presentó a los eurodiputados el Intergrupo, entre los que también se encontraba el portugués Nuno Melo y la directora de la Fundación Galicia Europa, un informe detallado sobre el itinerario luso y sus necesidades.
Explicó que en la actualidad está bien definido en sus tramos desde Oporto hasta Santiago, con las variantes de la costa y de O Salnés a su paso por la provincia de Pontevedra, que conectan con la ruta del mar. Sin embargo, señaló que desde Lisboa es necesaria una mejor señalización y ese primer tramo carece de una red de albergues adecuada. Demandó una definición única de la ruta desde la capital lisboeta hasta Compostela como principal y otras como variantes (en Portugal hay varios). Y reclamó una señalización y una normativa común a los dos países (España y Portugal). Asimismo, sugirió la creación de un Consejo del Camino Portugués para que coordine su gestión.
Según Lores Rosal, la receptividad del Intergrupo fue «extraordinaria» y para él significó «una auténtica puesta de largo del Camino Portugués a Santiago en el Parlamento Europeo».
Millán Mon elogió el gran trabajo de la Asociación de Amigos del Camino Portugués, una ruta «que vive una edad de oro», y remarcó la necesidad de gestionar bien ese éxito internacional.
Lores aprovechó su comparecencia en Bruselas para invitar a los eurodiputados a que en febrero o marzo vengan a conocer el Camino Portugués y visiten la exposición sobre los últimos veinte años de revitalización de la ruta lusa, que ahora está abierta en Pontevedra y que después viajará a Ponte de Lima.

Albergues del Camino

El albergue de Jesús y María ha acogido 21.555 peregrinos en 2013

Albergue de Jesús y María en Pamplona.. DN. ARCHIVO 
Un total de 21.555 peregrinos, el 69,8% de ellos extranjeros, han pasado este año por el albergue municipal Jesús y María, situado en el casco viejo de Pamplona, lo que representa un aumento en mil personas respecto al año anterior.
Los meses de más afluencia se sitúan entre abril y septiembre, con unos 3.000 peregrinos de media por mes, aunque marzo y octubre también son meses en los que las cifras ascienden a 939 y 1.562 peregrinos, respectivamente.
Según los datos facilitados por el Ayuntamiento de Pamplona, sólo enero, febrero y diciembre son meses de muy poco paso, en el que los peregrinos que llegan a Pamplona apenas superan los 140 al mes, de media. El mes de más afluencia de 2013 ha sido agosto con 3.420 peregrinos.
Ese casi 70 % de peregrinos extranjeros que llegaron a la ciudad provenían de 77 países diferentes con presencia de los cinco continentes.
En cifras absolutas, aparte de los peregrinos españoles, los mayores grupos de visitantes vinieron de Italia (2.047); Estados Unidos (1.768); Francia (1.430); Alemania (1.163) y Korea (1.098). Las nacionalidades menos numerosas, de entre las presentes, han sido Egipto y Nicaragua con un peregrino por cada país y Argelia, Chipre, Guatemala y Líbano, con dos personas por país.
La composición de los peregrinos españoles en 2013 (un 30 % del total de peregrinos), en relación a su procedencia arroja la cifra de que pasaron por el albergue de Jesús y María 1.794 catalanes, 873 valencianos, 739 madrileños, 601 vascos y 489 andaluces. La provincia "récord" en procedencia ha sido Barcelona con 1.430 peregrinos.
Durante estos días el albergue permanecerá cerrado, volverá a dar servicio a partir del 13 de enero.

Retratos Peregrinos

Reflexiones peregrinas


 

Recodos del Camino


San Xiao de Moraime

Salud del Peregrino

correre
Il movimento previene oltre 40 malattie croniche, sia tra gli adulti che tra i bambini. La conferma arriva da un nuovo studio condotto dall'American College of Sports Medicine. Addio diabete, depressione, ipertensione e malattie cardiovascolari ma anche ansia e osteoporosi. Una corretta attività fisica è un toccasana per la nostra salute. 
Ma quanta? Secondo lo studio, gli adulti devono muoversi almeno 150 minuti alla settimana, una media di 30 minuti al giorno per 5 giorni, cifra che viene raddoppiata se occorre anche dimagrire.
La ricerca, svolta dagli scienziati del National Heart, Lung, and Blood Institute e dell'Acms, ha monitorato oltre 33 mila camminatori e 15 mila appassionati di jogging. Sotto la guida del prof. Paul Williams, gli studiosi sono riusciti anche a stilare una lista delle patologie che l'attività fisica fatta con questa intensità riesce a tenere lontane.
Oltre alle ovvie malattie cardiovascolari e al diabete, camminare o correre riduce anche il rischio di cancro al colon (fino al 31% per le donne), ma anche quello di contrarre un tumore al seno, oltre ai benefici per l'apparato muscolo-scheletrico e per la colonna vertebrale.
Gli scienziati hanno confrontato i dati di quasi 8.500 uomini e oltre 33.500 donne che avevano partecipato al National Walkers Health Study, suddividendoli in quattro gruppi in base alla quantità di attività fisica praticata.
I risultati hanno mostrato che coloro che camminavano di più, avevano un terzo di rischio in meno di morire a causa di una di tali patologie durante il periodo di studio. Per questo, secondo Williams, ci sono “ benefici per la salute sostanziali” praticando attività fisica almeno 2,5 ore alla settimana.

Campus Stellae

Retratos Peregrinos

Recodos del Camino


Camino de Levante

Valencia-Santiago en silla de ruedas

Una peregrina francesa ha pasado por Ávila en su meta de recorrer el Camino de Santiago del Sureste, pero en lo que es diferente a los demás es en que viaja en silla de ruedas. 
Se llama Silvia y va acompañada de dos perros pastor belga, que tiran de la silla y del remolque en el que lleva sus pertenencias, además de utilizar su brazo derecho para sumar fuerzas.
El viaje lo inició en Valencia, en el mes de junio, y, poco a poco, llegó el domingo al albergue de peregrinos Las Tenerías, situado entre el puente Adaja y la muralla de Ávila.
Tras reparar una rueda del remolque, el lunes salió hacia Narrillos de San Leonardo para llegar a hacer noche en Peñalba de Ávila.
Sin conocer los motivos del peregrinaje, su recorrido deja ver más una aventura de esfuerzo y superación dadas las condiciones en las que afronta un trayecto nada fácil.
[Img #14720]

viernes, 3 de enero de 2014

Camino de Papel

Why Walk?

“The Old Ways: A Journey on Foot” by Robert Macfarlane caps off a trilogy of books that examine the subtle links between landscape, history and the imagination. Having already ventured into wilds, high and low, this third book focuses on the ancient routes and countless communal pathways that mark the world, connecting people to places, one another and the landscapes they inhabit.
Below are edited excerpts from a correspondence with Mr. Macfarlane, 37, on traveling the old ways. 
Q. What are the “old ways”?
All footpaths are “old ways” in that they’ve taken time to come into being, and have been formed by the passage of many feet. They’re communal landmarks in that sense. It’s tough, tending to impossible, to make a path on your own, save by walking it hundreds of times (as the land artist Richard Long has done). I chose to use the old ways partly because I was fascinated by this network of paths that joined with one another and covered much of the globe (a very different kind of worldwide web), and partly because they seemed to promise a way of walking deeply into, rather than just shallowly across, the landscape. That promise came good.
You’ve said you were “interested in wonder as a response to landscape.” What have the old ways taught you about wonder?
Over the years I walked, I was wonder-struck countless times by the sight of storm-light, sundown, high peaks or wild water, as well as by the behavior of creatures and people. But I was also brought to reflect on the darker relationship between walking and despair. Several of the long-distance walkers I write about — the Victorian George Borrow, who suffered from what he memorably called “the Horrors”; or the poet Edward Thomas — walked to outstride their depressions, and leave their black dogs behind on the path. It didn’t always work for them.
Are there particular routes renowned for producing mental or emotional states?
Among the most powerful old ways I know are the ancient routes of pilgrimage: the roads leading to Santiago de Compostela, say, or the paths that circle the sacred peaks of the Himalayas (Kailash, Minya Konka) and along which Buddhist pilgrims perform their arduous koras.
How else do travelers respond to landscape?
Everywhere I walked — in the Hebrides, the West Bank, Sichuan, Spain, the chalk downs of southern England — I met people for whom walking was a means of making sense of themselves and of the world. Scottish islanders who instead of feeling culturally marginal walked their way into intimacy with their remarkable home landscapes; Palestinians who used path-following to discover direction and worth in a political context of disorientation and disturbance. Conservationists for whom the “foot-transect” was an indispensable means of data collection.
Why not just drive?
Ha! Well, many of Chaucer’s pilgrims traveled on horseback; while the hajj to Mecca now involves air travel for the majority of pilgrims. But there are two obvious differences between walking and vehicular travel. The first is that walking is a full-body experience; mind and body function inseparably, such that thought becomes both site-specific and motion-sensitive. The second is that on foot you are unshielded from the world. There is no sheltering glass or steel between you and the weather, and whoever or whatever you might encounter. Walking a path, you greet or chat with the people you meet: I can’t remember ever having flagged down a stranger’s car on the other side of the highway to talk things over.
Which paths would you like to walk?
There are hundreds of them, and more suggestions come each week. Right now, however, I’m pretty much happily homebound by my son, who turned 1 year late last month. The day before I write this, though, he took his first two steps.
A version of this article appears in print on January 5, 2014, on page TR3 of the New York edition with the headline: Walking the walk: ROBERT MACFARLANE on ancient footpaths.

Albergues del Camino

Albergue de Peregrinos de Ponte de Lima
 

jueves, 2 de enero de 2014

Salud del Peregrino

La sensación de sed cuando se realiza actividad física

La sed es una señal que emite el cerebro para advertir de que el cuerpo necesita líquidos. Cuando se tiene un 1% menos de la cantidad de agua que necesita el cuerpo se activan los receptores y aparece la sensación de sed.

Las formas en las que se pierde agua del cuerpo son:
-orina
-transpiración
-proceso de respiración
seddeporte-heces

Los síntomas de falta de agua en el cuerpo son:
-sed
-dolor de cabeza
-transpiración excesiva
-incremento del ritmo cardiaco
-somnolencia

Muchas personas solo toman agua cuando tienen sed y esto es un grave error. Porque significa a que el cuerpo esta siempre al limite de la cantidad de agua que necesita.
Durante el verano se traspira mas y por ende se debe reponer ese liquido para mantener la cantidad de agua que requiere el organismo para funcionar correctamente.
También cuando se realiza actividad física se incrementa la perdida de agua. Por esta razón se debe reponer adecuadamente los líquidos para evitar la deshidratación.
Es recomendable tomar agua o infusiones antes de tener sed ya que es el primer signo de falta de agua. Si no se repone el líquido y pasa mas tiempo se pierde aun más y pueden comenzar a aparecer efectos negativos en la salud.
Al practicar algún deporte o ejercicio físico se debe beber antes, durante y después para mantener la cantidad de agua en el cuerpo.
Tampoco hay que exagerar bebiendo 3 o 4 litros porque es demasiado y también es negativo para la salud.
Se debe evitar la deshidratación ya que puede dañar gravemente al cuerpo. Cuando se practica deporte se tiene que beber agua en forma constante.

Retratos Peregrinos